Salam əleyküm. Bu günə qədər bütün pis əməllərdən uzaq olmağa çalışmışam. Həmişə Allahın qəzəbindən qorxmuşam. Namaz qılmıram, amma Allahın buyrduqlarını həmişə eləməyə çalışıram. Həmişə yetim-yesirə əl uzatmışam.

Sözün qısası: ailəli bir qadınam, yoldaşım namaz qılır və yaxşı bir insandır. Beş ildir ki evliyik, iki qızımız var. Bu il sanki ürəyimə şeytan girdi və məni haram yola saldı. Başqa bir müsəlman subay kişini təmiz qəlblə sevməyə başladım. O da məni çox sevir. Yoldaşıma xəyanət etdim. Min dəfə tövbə edirəm, amma onu unuda bilmirəm. O isə mənə deyir: “Ailən olmasaydı səninlə evlənərdim”.

Bilmirəm nə edim elə bir oddan köynək geyinmişəm, gözümün yaşı qurumaq bilmir, bütün günü əlim göydə Allahımdan mənə bir yol açmasını diləyirəm, artıq mən bu əzabla yaşaya bilmirəm. Arada elədiyim əməllərə görə özümü də öldürmək istəmişdim. Amma uşaqlarım, ailəm var.

Əslində hər şeyi yoldaşıma danışmaq istədim, ona artıq yalan söyləyə bilmirəm, ama bunu da edə bilmədim. Üzünə baxıram, amma ürəyimdə başqasını düşünürəm.

Min dəfə tövbə etdim. Sevirəm, hisslərimlə də bacarmıram. Çox yaxşı başa düşürəm ki, İslam aləmində bu, böyük günahlardan biridir. Nədən indiyə qədər əməlləri döğru düzgün olan bir insanın mənim kimi belə bir qismətim oldu? Bilmirəm, bu, artıq mənim qismətimdə olacaqmış ya yox. Sizdən Allahın adından kömək və məsləhət istəyirəm. Anonim.